Groźba telefoniczna lub wiadomość z pogróżkami – jak reagować?

Telefon z groźbą, agresywny e-mail, wiadomość zapowiadająca atak albo pogróżki skierowane do pracownika mogą wywołać chaos, strach i presję natychmiastowego działania. Organizacja nie powinna ani automatycznie lekceważyć takiego sygnału, ani samodzielnie przesądzać, że zapowiedź zostanie zrealizowana. Każda groźba wymaga uporządkowanego przyjęcia, zabezpieczenia informacji, wstępnej oceny oraz podjęcia środków adekwatnych do ryzyka.

Najważniejsze jest bezpieczeństwo ludzi. Jeżeli z treści wiadomości, zachowania nadawcy albo okoliczności wynika bezpośrednie zagrożenie życia, zdrowia, mienia, bezpieczeństwa lub porządku publicznego, należy niezwłocznie skontaktować się z numerem alarmowym 112 i stosować się do poleceń operatora oraz służb.

Poniższy materiał pokazuje, jak przygotować firmę, urząd lub instytucję na telefoniczne, pisemne i elektroniczne pogróżki. Nie zastępuje on indywidualnych poleceń Policji ani porady prawnej odnoszącej się do konkretnego zdarzenia.

Jakie formy może przyjąć groźba wobec organizacji?

Pogróżki nie zawsze są przekazywane wprost. Wiadomość może zapowiadać konkretne działanie, sugerować możliwość wyrządzenia krzywdy albo zawierać agresywne treści, których znaczenie zależy od kontekstu. Dlatego procedura powinna obejmować różne kanały i sposoby kontaktu.

Groźba może zostać przekazana:

• podczas rozmowy telefonicznej;
• w wiadomości SMS lub komunikatorze;
• w e-mailu albo przez formularz kontaktowy;
• w komentarzu lub wiadomości w mediach społecznościowych;
• w liście albo przesyłce;
• osobiście w recepcji, punkcie obsługi lub podczas spotkania;
• za pośrednictwem innego pracownika, klienta albo kontrahenta;
• w postaci zdjęcia, filmu, nagrania lub symbolu;
• poprzez powtarzające się śledzenie, nękanie lub próby kontaktu.

Groźba może dotyczyć pojedynczego pracownika, członka kierownictwa, całej organizacji, określonego budynku, uczestników wydarzenia albo rodzin pracowników. Może również zapowiadać zniszczenie mienia, ujawnienie danych, cyberatak, podpalenie, wtargnięcie lub przemoc.

Organizacja nie powinna uzależniać reakcji wyłącznie od tego, czy nadawca użył słowa „grożę”. Znaczenie ma cała treść, kontekst, wcześniejsze kontakty, wskazanie miejsca i czasu oraz dostęp nadawcy do informacji o organizacji.

Najważniejsza zasada: nie lekceważ groźby i nie improwizuj

Pracownik, który odbiera groźbę, nie powinien samodzielnie oceniać, czy nadawca „tylko żartuje”. Nie powinien również wdawać się w spór, prowokować, grozić konsekwencjami ani próbować prowadzić własnego śledztwa.

Pierwsza reakcja powinna opierać się na czterech priorytetach:

1. Bezpieczeństwo. Oceń, czy zagrożenie może być bezpośrednie i czy ktoś wymaga natychmiastowego ostrzeżenia.
2. Powiadomienie. Przekaż informację osobie odpowiedzialnej i w razie potrzeby wezwij służby.
3. Zabezpieczenie informacji. Zachowaj wiadomość, urządzenie, notatki i dostępne dane.
4. Ograniczenie rozpowszechniania. Nie przesyłaj groźby przypadkowym osobom i nie publikuj jej w mediach społecznościowych.

Przygotowanie adekwatnego modelu reagowania warto poprzedzić audytem zagrożeń, procedur i organizacji bezpieczeństwa .

Jak reagować na groźbę telefoniczną?

Osoba odbierająca telefon może być jedynym bezpośrednim źródłem informacji o rozmówcy. Powinna zachować możliwie spokojny ton, uważnie słuchać i zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Jeżeli rozmowa nie stwarza dodatkowego zagrożenia, nie należy przerywać jej wyłącznie z powodu stresu.

Podczas rozmowy

• zachowaj spokój i nie prowokuj rozmówcy;
• nie kwestionuj jego możliwości ani zamiarów;
• nie składaj obietnic, których nie możesz spełnić;
• nie ujawniaj danych pracowników, kierownictwa ani zabezpieczeń;
• słuchaj dokładnych słów i zwracaj uwagę na szczegóły;
• jeżeli możesz, dyskretnie zasygnalizuj współpracownikowi potrzebę pomocy;
• notuj informacje bez zwracania na to uwagi rozmówcy;
• nie narażaj się, próbując za wszelką cenę przedłużać rozmowę;
• po zakończeniu nie korzystaj niepotrzebnie z telefonu, jeśli służby mogą oddzwonić.

Pytania, które można zadać, jeśli sytuacja na to pozwala

• Co dokładnie ma się wydarzyć?
• Gdzie znajduje się zagrożenie?
• Kiedy ma dojść do zdarzenia?
• Kogo dotyczy groźba?
• Dlaczego rozmówca przekazuje tę informację?
• Czego oczekuje od organizacji?
• W jaki sposób można ponownie się z nim skontaktować?

Pytania powinny być zadawane naturalnie. Nie należy kłócić się, oceniać odpowiedzi ani informować rozmówcy, że jego połączenie jest lokalizowane. Pracownik nie powinien obiecywać anonimowości.

Co zanotować?

• dokładny czas rozpoczęcia i zakończenia rozmowy;
• numer widoczny na ekranie lub informację o numerze zastrzeżonym;
• możliwie dokładną treść wypowiedzianych gróźb;
• wskazane nazwiska, miejsca, daty i godziny;
• żądania rozmówcy;
• charakterystyczne cechy głosu i sposób mówienia;
• słyszalne odgłosy tła;
• przerwy, zakłócenia i inne nietypowe elementy;
• reakcje rozmówcy na zadawane pytania.

Opis głosu powinien być rzeczowy. Zamiast zgadywać tożsamość lub stan zdrowia rozmówcy, należy zapisać obserwowalne cechy, np. spokojny, podniesiony, niewyraźny albo drżący głos.

Bezpośrednio po rozmowie

1. Powiadom wyznaczoną osobę lub punkt alarmowy.
2. Przy bezpośrednim zagrożeniu zadzwoń pod numer 112.
3. Zapisz szczegóły, zanim pamięć zacznie się zacierać.
4. Nie usuwaj historii połączeń ani nagrania poczty głosowej.
5. Nie oddzwaniaj samodzielnie do rozmówcy.
6. Nie omawiaj zdarzenia z przypadkowymi osobami.
7. Przekaż telefon i notatki służbom, jeżeli o to poproszą.

Jak postępować z e-mailem lub wiadomością z pogróżkami?

Wiadomość elektroniczna może zawierać informacje przydatne do ustalenia sposobu jej wysłania. Niewłaściwa reakcja – usunięcie, wielokrotne przekazywanie albo modyfikowanie treści – może utrudnić zabezpieczenie materiału.

Po otrzymaniu groźby elektronicznej

1. Nie odpowiadaj nadawcy bez uzgodnienia z Policją lub osobą odpowiedzialną.
2. Nie usuwaj wiadomości.
3. Nie klikaj odnośników i nie otwieraj podejrzanych załączników.
4. Nie przesyłaj wiadomości szerokiej grupie odbiorców.
5. Zachowaj oryginalną wiadomość na urządzeniu i w systemie.
6. Wykonaj czytelny zrzut ekranu obejmujący datę, godzinę i nadawcę.
7. Zapisz okoliczności otrzymania wiadomości.
8. Powiadom bezpieczeństwo, kierownictwo lub ustalony punkt kontaktowy.
9. Przy nagłym zagrożeniu skontaktuj się z numerem 112.
10. Zabezpiecz urządzenie do czasu otrzymania dalszych instrukcji.

W przypadku e-maila znaczenie mogą mieć pełne nagłówki techniczne, których zwykle nie widać w standardowym widoku. Powinien je zabezpieczyć dział IT, administrator poczty lub inna kompetentna osoba. Nie należy samodzielnie zmieniać konfiguracji skrzynki albo instalować przypadkowych narzędzi do „śledzenia nadawcy”.

Jeżeli wiadomość pojawiła się w mediach społecznościowych, warto zabezpieczyć nazwę konta, adres profilu, datę, godzinę, treść oraz widoczne załączniki. Nie należy jednak prowokować nadawcy ani publikować wezwania do jego identyfikacji.

Każda kopia powinna być przechowywana w kontrolowany sposób. Dostęp powinny mieć tylko osoby, które uczestniczą w ocenie, zabezpieczaniu materiału lub współpracy ze służbami.

Co zrobić z listem lub podejrzaną przesyłką zawierającą groźbę?

Jeżeli groźba została przekazana w postaci listu albo przesyłki, należy ograniczyć jej dotykanie i przemieszczanie. Koperta, opakowanie, sposób zabezpieczenia i miejsce pozostawienia mogą mieć znaczenie dla służb.

• nie niszcz i nie wyrzucaj przesyłki;
• nie przekazuj jej kolejnym osobom;
• nie potrząsaj nią i nie próbuj sprawdzać zawartości;
• pozostaw ją w miejscu, w którym została ujawniona, jeśli jest to bezpieczne;
• ogranicz dostęp innych osób;
• zapamiętaj, kto i kiedy miał z nią kontakt;
• w razie podejrzenia niebezpiecznej zawartości oddal się i wezwij służby;
• postępuj zgodnie z poleceniami operatora 112 oraz służb.

Nie każda przesyłka z groźbą zawiera niebezpieczny materiał, ale pracownik nie powinien samodzielnie tego rozstrzygać. Priorytetem jest ograniczenie kontaktu i ochrona ludzi.

Jak przeprowadzić wstępną ocenę zagrożenia?

Ocena nie powinna być wykonywana przez jednego przestraszonego pracownika. Organizacja potrzebuje wyznaczonego zespołu lub osoby, która potrafi zebrać informacje, skonsultować sytuację i uruchomić działania ochronne. Nie należy jednak opóźniać kontaktu ze służbami do czasu zakończenia wewnętrznej analizy.

Podczas oceny warto sprawdzić:

• czy groźba wskazuje konkretną osobę, miejsce, czas lub sposób działania;
• czy nadawca zna wewnętrzne informacje o organizacji;
• czy wcześniej dochodziło do podobnych kontaktów;
• czy następuje eskalacja częstotliwości lub treści wiadomości;
• czy groźbie towarzyszy obserwacja obiektu albo próba wejścia;
• czy nadawca posiada lub może posiadać dostęp do zagrożonej osoby;
• czy wskazane zdarzenie może nastąpić w najbliższym czasie;
• czy wiadomość zawiera zdjęcia, plany lub inne materiały;
• czy pojawiły się podejrzane osoby, pojazdy lub przesyłki;
• czy istnieją inne okoliczności zwiększające ryzyko.

Brak szczegółów nie oznacza automatycznie braku zagrożenia. Z kolei obecność konkretnych danych nie dowodzi, że groźba zostanie zrealizowana. Zadaniem organizacji jest przekazanie informacji właściwym służbom i podjęcie proporcjonalnych środków ochronnych.

Metodyczne rozpoznawanie zagrożeń opisuje artykuł „Analiza ryzyka w firmie – jak rozpoznać zagrożenia przed kryzysem?” .

Kiedy dzwonić pod numer 112 i powiadomić Policję?

Numer 112 służy do zgłaszania nagłych sytuacji wymagających interwencji służb, w szczególności zagrożenia życia, zdrowia, mienia, bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jeżeli zagrożenie jest bezpośrednie albo organizacja nie potrafi bezpiecznie ocenić sytuacji, nie należy czekać na zebranie kompletnej dokumentacji.

Natychmiastowy kontakt ze służbami jest szczególnie ważny, gdy:

• nadawca zapowiada działanie w konkretnym miejscu lub czasie;
• groźba dotyczy życia lub zdrowia;
• wskazano broń, materiał wybuchowy lub niebezpieczny przedmiot;
• podejrzana osoba znajduje się w pobliżu obiektu;
• doszło do próby wtargnięcia albo przemocy;
• ujawniono podejrzaną przesyłkę;
• zagrożone są dzieci, duża grupa osób lub wydarzenie publiczne;
• nadawca posiada szczegółowe informacje o celu;
• treść wskazuje na możliwość natychmiastowej realizacji groźby.

Jak przekazać zgłoszenie?

Operatorowi należy spokojnie podać:

• dokładny adres i lokalizację zagrożenia;
• krótki opis tego, co się wydarzyło;
• treść groźby oraz kanał jej otrzymania;
• czas otrzymania wiadomości lub rozmowy;
• informację o osobach zagrożonych;
• informację o podejrzanej osobie, pojeździe lub przesyłce;
• działania już podjęte przez organizację;
• swoje imię, nazwisko i numer telefonu.

Nie należy kończyć połączenia, dopóki operator nie potwierdzi przyjęcia informacji lub nie zaleci inaczej. Po rozmowie warto ograniczyć korzystanie z telefonu, aby służby mogły oddzwonić.

Jak chronić pracowników po otrzymaniu groźby?

Środki ochronne powinny odpowiadać rodzajowi zagrożenia i – jeśli to możliwe – być uzgadniane ze służbami. Nie każda groźba wymaga ewakuacji. Czasami ewakuacja może skierować ludzi w stronę zagrożenia. W innych sytuacjach pozostanie w budynku może zwiększyć ryzyko.

Możliwe działania ochronne obejmują:

• ostrzeżenie wskazanych osób;
• czasowe ograniczenie dostępu do obiektu;
• wzmocnienie ochrony i kontroli wejścia;
• zamknięcie określonej części budynku;
• przeniesienie pracownika w bezpieczne miejsce;
• zmianę sposobu dojazdu lub organizacji spotkań;
• ewakuację, ukrycie albo pozostanie w bezpiecznej strefie;
• odwołanie wydarzenia lub przejście na pracę zdalną;
• monitorowanie otoczenia i zachowanie nagrań;
• zapewnienie wsparcia psychologicznego osobie zagrożonej.

Pracownicy powinni otrzymać instrukcję, a nie pełną treść groźby. Udostępnianie niepotrzebnych szczegółów może zwiększyć stres, utrudnić działania służb i naruszyć prywatność zagrożonej osoby.

Jeżeli groźbie towarzyszy próba wejścia do obiektu, pomocne są zasady opisane w artykule „Osoba nieuprawniona w budynku – jak powinna zareagować organizacja?” .

Jak zabezpieczyć wiadomości i inne dowody?

Celem pracownika nie jest prowadzenie analizy kryminalistycznej. Powinien zachować materiał w możliwie niezmienionej formie i ograniczyć liczbę osób mających z nim kontakt.

Zasady zabezpieczania materiału

• zachowaj oryginał wiadomości i urządzenie, na którym ją otrzymano;
• nie usuwaj historii połączeń, poczty głosowej i rozmów;
• nie modyfikuj nazw plików ani treści wiadomości;
• zapisz datę, godzinę i okoliczności ujawnienia;
• wykonaj zrzuty ekranu jako kopię pomocniczą;
• poproś IT o zachowanie e-maila wraz z pełnymi nagłówkami;
• zabezpiecz dostępne nagrania monitoringu;
• sporządź listę osób, które widziały materiał lub miały z nim kontakt;
• nie publikuj i nie udostępniaj materiału poza wyznaczonym zespołem;
• przekaż materiał Policji zgodnie z otrzymanymi instrukcjami.

Organizacja powinna zapisywać, kto, kiedy i w jakim celu uzyskał dostęp do materiału. Ułatwia to zachowanie porządku oraz ogranicza ryzyko przypadkowego usunięcia, zmiany lub rozpowszechnienia danych.

Komunikacja wewnętrzna i zewnętrzna po otrzymaniu groźby

Informacja o groźbie może szybko wywołać plotki i zainteresowanie mediów. Organizacja powinna przygotować jednolity model komunikowania się, uwzględniający bezpieczeństwo, prywatność, prowadzone czynności i potrzeby pracowników.

Komunikat wewnętrzny powinien wskazywać:

• że organizacja reaguje na incydent;
• czy występuje zagrożenie dla odbiorcy;
• jakie działania pracownik ma wykonać;
• czego nie należy robić;
• gdzie zgłaszać dodatkowe informacje;
• kiedy zostanie przekazana kolejna aktualizacja.

Pracownicy powinni wiedzieć, że nie mogą publikować treści groźby, komentować sprawy w imieniu organizacji ani kontaktować się z nadawcą.

Komunikacja z mediami

Odpowiedzi powinien udzielać wyznaczony rzecznik lub inna uprawniona osoba. Jeżeli fakty nie są jeszcze znane, można potwierdzić, że organizacja analizuje incydent i współpracuje ze służbami. Nie należy spekulować o tożsamości, motywach ani wiarygodności nadawcy.

Więcej informacji znajduje się w artykule „Komunikacja kryzysowa w firmie – jak mówić w kryzysie?” .

Role i odpowiedzialność w organizacji

Pracownik przyjmujący groźbę

Zachowuje informacje, nie prowokuje nadawcy, zgłasza zdarzenie i wykonuje działania przewidziane w krótkiej instrukcji.

Punkt alarmowy, recepcja lub ochrona

Odbiera zgłoszenie, uruchamia właściwy poziom reakcji, zabezpiecza dostęp oraz wspiera kontakt ze służbami.

Kierujący działaniami

Koordynuje ochronę ludzi, współpracę działów, decyzje organizacyjne i wykonanie poleceń służb.

Bezpieczeństwo i BHP

Oceniają zagrożenia dla ludzi, obiektu i zespołów realizujących działania.

Dział IT

Zabezpiecza wiadomości, nagłówki e-maili, logi i urządzenia bez niepotrzebnego modyfikowania danych.

Komunikacja

Przygotowuje zatwierdzone komunikaty dla pracowników, klientów, partnerów i mediów.

HR

Wspiera zagrożonych pracowników, organizuje zastępstwa i pomaga w przekazywaniu niezbędnych informacji.

Obsługa prawna

Wspiera ocenę obowiązków, ochronę danych, współpracę ze służbami i dalsze działania formalne.

Co powinna zawierać procedura reagowania na groźby?

Kompletna procedura powinna obejmować:

1. definicje groźby, nękania i sytuacji alarmowej;
2. zakres osób, lokalizacji i kanałów komunikacji;
3. krótką kartę przyjmowania groźby telefonicznej;
4. zasady zabezpieczania e-maili, SMS-ów i wiadomości;
5. postępowanie z listem lub podejrzaną przesyłką;
6. wewnętrzne kanały zgłaszania dostępne całodobowo;
7. poziomy zagrożenia i kryteria eskalacji;
8. zasady kontaktu z numerem 112 i Policją;
9. role, odpowiedzialność i zastępstwa;
10. warianty ochrony ludzi i obiektu;
11. zasady zabezpieczenia dowodów;
12. komunikację wewnętrzną i zewnętrzną;
13. wsparcie osoby zagrożonej;
14. dokumentowanie decyzji i działań;
15. analizę po zdarzeniu i działania naprawcze;
16. zasady szkolenia i testowania procedury.

Dokument powinien zawierać krótką instrukcję dla pracownika i bardziej szczegółową procedurę dla osób zarządzających zdarzeniem. Podczas rozmowy z nadawcą pracownik nie będzie korzystać z wielostronicowego dokumentu.

Jak wdrożyć procedurę reagowania na groźby krok po kroku?

Krok 1. Przeanalizuj zagrożenia

Sprawdź wcześniejsze przypadki agresji, konfliktów, nieuprawnionych wejść, gróźb i nękania. Zidentyfikuj pracowników oraz stanowiska szczególnie narażone.

Krok 2. Wyznacz całodobowy kanał zgłaszania

Pracownik musi wiedzieć, gdzie zgłosić wiadomość poza godzinami pracy, podczas delegacji albo pracy zdalnej.

Krok 3. Przydziel role i zastępców

Określ odpowiedzialność ochrony, kierownictwa, IT, HR, komunikacji, obsługi prawnej i zespołu kryzysowego.

Krok 4. Przygotuj krótkie karty działania

Osobne instrukcje powinny dotyczyć telefonu, wiadomości elektronicznej, listu, przesyłki i bezpośredniej groźby w obiekcie.

Krok 5. Ustal poziomy reakcji

Procedura powinna wskazywać, które sygnały powodują natychmiastowy kontakt ze służbami, ograniczenie dostępu, ewakuację albo uruchomienie sztabu kryzysowego.

Krok 6. Przygotuj wzory dokumentów

Opracuj kartę rozmowy, formularz zgłoszenia, rejestr decyzji, listę kontaktową i wzory komunikatów.

Krok 7. Przeszkol pracowników

Szkolenie powinno obejmować rozmowę z nadawcą, zabezpieczenie wiadomości, przekazywanie zgłoszenia i rozpoznawanie bezpośredniego zagrożenia.

Krok 8. Przeprowadź ćwiczenie

Ćwiczenie może rozpocząć się od symulowanej wiadomości lub rozmowy. Powinno sprawdzić czas zgłoszenia, przepływ informacji, decyzje ochronne, zabezpieczenie materiału i komunikację.

Krok 9. Wdróż wnioski

Każdy wykryty problem powinien otrzymać właściciela, termin i sposób potwierdzenia wykonania.

Organizacje, które chcą przygotować procedurę i sprawdzić ją podczas realistycznego ćwiczenia, mogą skorzystać z konsultacji, audytów i szkoleń CBS .

Najczęstsze błędy organizacji po otrzymaniu groźby

1. Automatyczne uznanie groźby za żart. Pracownik nie zgłasza informacji osobom odpowiedzialnym.
2. Konfrontowanie nadawcy. Rozmowa zmienia się w spór i dostarcza mniej informacji.
3. Samodzielne oddzwanianie. Pracownik próbuje wyjaśnić sytuację bez uzgodnienia ze służbami.
4. Usuwanie wiadomości. Organizacja traci oryginalny materiał.
5. Klikanie linków i załączników. Groźbie może towarzyszyć próba cyberataku.
6. Przesyłanie wiadomości wielu osobom. Powstają niekontrolowane kopie i rośnie ryzyko wycieku.
7. Brak notatki z rozmowy. Szczegóły szybko zacierają się w pamięci.
8. Zbyt późny kontakt ze służbami. Organizacja czeka na zakończenie własnej analizy.
9. Automatyczna ewakuacja. Ludzie mogą zostać skierowani w stronę zagrożenia.
10. Brak ochrony osoby wskazanej w groźbie. Cała uwaga skupia się na ustalaniu nadawcy.
11. Brak jednolitej komunikacji. Pracownicy i media otrzymują sprzeczne informacje.
12. Brak wsparcia psychologicznego. Osoba zagrożona pozostaje sama ze skutkami zdarzenia.
13. Brak analizy po incydencie. Nie poprawia się procedur ani zabezpieczeń.

Checklista pierwszej reakcji na groźbę

• Zachowaj spokój i nie prowokuj nadawcy.
• Oceń, czy występuje bezpośrednie zagrożenie.
• Przy nagłym zagrożeniu zadzwoń pod numer 112.
• Ostrzeż osoby bezpośrednio narażone, jeśli jest to bezpieczne.
• Powiadom wyznaczoną osobę lub punkt alarmowy.
• Zachowaj możliwie dokładną treść groźby.
• Nie usuwaj wiadomości ani historii połączeń.
• Nie klikaj podejrzanych linków i załączników.
• Nie oddzwaniaj ani nie odpowiadaj bez uzgodnienia.
• Nie rozpowszechniaj wiadomości.
• Zabezpiecz urządzenie, nagrania i notatki.
• Zapisz datę, czas, miejsce i okoliczności.
• Wykonuj polecenia służb.
• Dokumentuj decyzje organizacji.
• Zapewnij wsparcie zagrożonemu pracownikowi.
• Po zdarzeniu przeprowadź analizę i popraw procedurę.

Groźba wymaga spokojnej, szybkiej i uporządkowanej reakcji

Organizacja nie musi samodzielnie rozstrzygać, czy nadawca rzeczywiście zrealizuje zapowiedź. Powinna natomiast chronić ludzi, zachować informacje, wezwać właściwe służby i ograniczyć działania, które mogłyby utrudnić dalsze czynności.

Pracownik przyjmujący groźbę potrzebuje krótkiej instrukcji: jak rozmawiać, co zanotować, kogo powiadomić i czego nie robić. Kierownictwo potrzebuje z kolei procedury określającej poziomy zagrożenia, odpowiedzialność, ochronę pracowników, zabezpieczenie materiału i komunikację.

Skuteczność procedury zależy od przygotowania przed incydentem. Aktualne listy kontaktowe, przeszkolona recepcja, współpraca IT, wyznaczeni zastępcy i realistyczne ćwiczenia pozwalają skrócić czas reakcji oraz ograniczyć skutki zdarzenia.

Polecane artykuły

• Analiza ryzyka w firmie – jak rozpoznać zagrożenia przed kryzysem?
• Osoba nieuprawniona w budynku – jak powinna zareagować organizacja?
• Komunikacja kryzysowa w firmie – jak mówić w kryzysie?
• Pierwsze 10 minut kryzysu – dlaczego początkowe decyzje są najważniejsze?

FAQ – groźby telefoniczne i wiadomości z pogróżkami

Czy każdą groźbę trzeba zgłaszać Policji?

Każdą groźbę należy zgłosić wewnątrz organizacji zgodnie z procedurą. Jeżeli istnieje nagłe zagrożenie życia, zdrowia, mienia lub bezpieczeństwa, należy zadzwonić pod numer 112. W pozostałych przypadkach sposób zawiadomienia Policji warto uzgodnić z osobą odpowiedzialną lub obsługą prawną, nie ignorując zdarzenia.

Czy podczas telefonicznej groźby należy przedłużać rozmowę?

Warto uważnie słuchać i, jeżeli jest to bezpieczne, uzyskać dodatkowe informacje. Nie należy jednak prowokować rozmówcy ani narażać się wyłącznie po to, aby utrzymać połączenie.

Czy można odpowiedzieć na e-mail z pogróżkami?

Nie należy odpowiadać bez uzgodnienia ze służbami lub osobą kierującą reakcją. Odpowiedź może eskalować kontakt albo ujawnić nadawcy informacje o działaniach organizacji.

Czy po otrzymaniu groźby trzeba ewakuować budynek?

Nie każda sytuacja wymaga ewakuacji. Decyzja zależy od treści groźby, lokalizacji zagrożenia i poleceń służb. Niewłaściwa ewakuacja może skierować ludzi w stronę niebezpieczeństwa. Zasady te warto opracować podczas audytu i ćwiczeń bezpieczeństwa .

Jak często szkolić pracowników z reagowania na groźby?

Podstawowe zasady należy przekazywać przy rozpoczęciu pracy i regularnie przypominać. Recepcja, ochrona, sekretariaty, infolinia oraz osoby szczególnie narażone powinny uczestniczyć w praktycznych ćwiczeniach co najmniej raz w roku oraz po zmianie procedury.